Ξενάκη, Γεροντίδης, Μπουγιώτης και Παπανικολάου μιλούν για τη Λυσιστράτη του αριστοφανικού Κραουνάκη
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Πένυ Ξενάκη
Είναι η τρίτη χρονιά που βρίσκομαι στο μαγικό σύμπαν του Σταμάτη. Αυτό που ζούμε όμως από τα μέσα Φλεβάρη που μας κοινωνεί λέξη λέξη, νότα νότα το Δώρο της Λυσιστράτης του, είναι μοναδικό.
Έχει έναν τρόπο εντελώς δικό του να διδάσκει. Πληθωρικός, γενναιόδωρος, απαιτητικός. Και κυρίως ιδιοφυής. Με λιμπρέτο αριστούργημα και μουσικές του ονείρου. Και είναι τόσο μα τόσο εκκωφαντικά επίκαιρη αυτή η προσέγγιση. Πολλές φορές ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια με το κείμενο και με τις ιστορίες του Σταμάτη κι άλλες φορές μάς πνίγει η συγκίνηση. Και μια και μιλάμε για γέλια, το καλύτερό μας ειναι, οταν σηκώνεται να μας δείξει κινήσεις και χαριτωμενιές. Ο ρόλος μου είναι στον Χορό. Είμαι μια μπάμπουσκα με τη γνωστή ρώσικη βαριά προφορά που είναι χρόνια στην Ελλάδα, δουλεύοντας οικιακή βοηθός. Ένας φόρος τιμής σε όλες αυτές τις γυναίκες που τις είχαμε ή τις έχουμε στα δύσκολά μας. Φτάνουμε στις τελευταίες μας πρόβες, λοιπόν, με έναν θίασο εκλεκτό, όπου πραγματικά νιώθω ευγνώμων που είμαι μέρος του, θα μπορούσα να μιλώ ώρες για τα αστέρια αυτά και με ένα αίσθημα τεράστιας ευθύνης απέναντι στο σύνολο και στην εμπιστοσύνη του Σταμάτη. Σας περιμένουμε σ' αυτό το Όνειρο.
Χρήστος Γεροντίδης
Ως ηθοποιός, πάντα είχα την επιθυμία να ερμηνεύσω έναν ρόλο σαν τον Κινησία. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω στη «Λυσιστράτη» ετσι όπως την δημιούργησε από την αρχή ο Σταμάτης Κραουνάκης, ένιωσα πως πραγματοποιείται ένα προσωπικό μου όνειρο. Η συμμετοχή σε αυτή την παράσταση είναι μια μοναδική εμπειρία.
Νιώθω επίσης ιδιαίτερη χαρά, γιατί βλέπω να γίνεται πραγματικότητα ένα από τα μεγάλα καλλιτεχνικά όνειρα του Σταμάτη. Μέσα από τη δουλειά του, το κλασσικό έργο αποκτά μια νέα, ζωντανή και βαθιά μουσική διάσταση, που μας παρασύρει όλους.
Οι πρόβες είναι γεμάτες ένταση, δημιουργικότητα και πάθος.
Σχετικά άρθρα:
Ένα στιγμιότυπο που θα θυμάμαι έντονα είναι ο Σταμάτης να προσπαθεί να διαχειριστεί αμέτρητες ευθύνες ταυτόχρονα, έτοιμος σχεδόν να «εκραγεί» από τον φόρτο και ξαφνικά να πετάει μια απίστευτα αστεία ατάκα που έκανε και τους 19 συνεργάτες να ξεσπάμε σε γέλια.
Αυτή η μοναδική του ικανότητα να μετατρέπει την πίεση σε δημιουργική ενέργεια χαρακτηρίζει όλη τη διαδικασία.
Λίγες ημέρες πριν από την πρεμιέρα στο Ηρώδειο, ισορροπώ ανάμεσα στην ηρεμία που μου δίνει η εμπιστοσύνη στο αποτέλεσμα που έχουμε χτίσει όλοι μαζί και στο αναμενόμενο τρακ που συνοδεύει κάθε μεγάλη συνάντηση με το κοινό.
Ανυπομονώ να μοιραστούμε αυτή τη γιορτή με τους θεατές στις 12 και 13 Ιουνίου και να τους ταξιδέψουμε μέσα από τη δύναμη της μουσικής, του θεάτρου και της συλλογικής δημιουργίας.
Κώστας Μπουγιώτης
Όλη αυτή την περίοδο των προβών τριγυρνάει στο μυαλό μου το ερώτημα: "Τι είναι αυτό που κάνει το αρχαίο δράμα τόσο διαχρονικό; Είναι η διορατικότητα του αρχικού συγγραφέα ή το γεγονός ότι η ανθρωπότητα δεν αλλάζει ποτέ;".
Μελετώντας το λιμπρέτο του Σταμάτη, νομίζει κανείς ότι είναι ένα κείμενο που γράφτηκε μόλις.
Ένα κείμενο που περιγράφει τόσο έντονα την παγκόσμια πραγματικότητα που όλοι ζούμε.
Ο πόλεμος πανταχού παρών, παντού και πάντα , οι συνιστώσες αλλάζουν, αλλά η πραγματικότητα παραμένει τρομακτικά ίδια. Πόλεμος παντού με τις ίδιες “χαζές” προφάσεις αλλά πάντα με το ίδιο αίτιο, χρήμα – συμφέρον – κέρδος υποφέρουν και οπλοποιούνται πληθυσμοί, ούτως ώστε κάποιοι λίγοι να καρπώνονται το αίμα του πλανήτη.
Κι αν το λιμπρέτο του Σταμάτη είναι έντονα σύγχρονο αλλά με ευθεία αναφορά στην ελληνική παράδοση – παραμυθία , η μουσική του το καθιστά παγκόσμιο , τοποθετώντας το, κατά την ταπεινή μου άποψη , ανάμεσα στις δημιουργίες των μεγάλων διεθνών δημιουργών. Αυτό που με συγκινεί είναι πώς μέσα από τη μουσική του έργου μπορεί κανείς να μυρίσει ό, τι ο συνθέτης έχει αγαπήσει , μπορεί κανείς να δει τον άνθρωπο πίσω από τις νότες.
Στην παράσταση υποδύομαι δύο ρόλους, αυτόν του Απόλλωνα και αυτόν του Κρητικού οπλίτη. Δύσκολη δουλειά και οι δύο ρόλοι, σαν Απόλλωνας πρέπει να θέσω το πλαίσιο του έργου από την αρχή, να είμαι αυτός που ξεκινάει να λέει το παραμύθι, προσπαθώντας πάντα να κρατήσω γλαφυρό το μέτρο της κωμωδίας, καθώς περιγράφω το ζοφερό πλαίσιο, μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται ο μύθος.
Ο ρόλος του Κρητικού είναι κανείς θα έλεγε πιο “ανάλαφρος” , πιο κωμικός κανείς θα έλεγε και τελικά η πραγματική πρόκληση, όπως πολύ σοφά έχει θέσει ο Σταμάτης είναι και οι δύο ρόλοι να αντικατοπτρίζουν την προσωπική μου αλήθεια, ενώ παράλληλα να παραμένουν λειτουργικοί, καθώς η ιστορία ξετυλίγεται. Αυτό που κρατάω από την διδασκαλία του Σταμάτη, είναι αυτό που έχω μάθει και ξέρω όσα χρόνια έχω εργαστεί δίπλα του. Στο τέλος σημασία έχει η προσωπική μας αλήθεια, η απόλυτη ειλικρίνια ενός ανθρώπου που θα φορέσει ένα κοστούμι, για να πει ένα παραμύθι. Είμαστε καλλιτέχνες και άρα υποχρεωμένοι να δημιουργούμε μαγεία.
Θεολόγος Παπανικολάου
Η συμμετοχή μου στη «Λυσιστράτη» είναι μια εμπειρία που δύσκολα χωρά σε λέξεις. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι δεν συμμετέχω απλώς σε μια παράσταση, αλλά σε μια ζωντανή τελετή, σε μια γιορτή θεάτρου, μουσικής και συλλογικής δημιουργίας.
Ο ρόλος μου είναι αυτός του Ιεροψάλτη. Στο τέλος της παράστασης καλούμαι να ερμηνεύσω έναν ύμνο με έντονα διονυσιακά στοιχεία, αυτό που ο Σταμάτης αποκαλεί «Έψιλον». Είναι μια στιγμή ιδιαίτερα φορτισμένη για 'μένα, γιατί έχω την ευθύνη να οδηγήσω το έργο στην τελευταία του ανάσα. Κάθε φορά που φτάνουμε σε αυτό το σημείο νιώθω σαν να συμπυκνώνεται όλη η διαδρομή της παράστασης σε έναν ύμνο συμφιλίωσης, γιορτής και ανθρώπινης ενότητας.
Μέσα από τη διδασκαλία του Σταμάτη Κραουνάκη γνώρισα μια διαφορετική προσέγγιση στο θέατρο. Δεν αντιμετωπίζει το έργο ως μουσειακό αντικείμενο, αλλά ως κάτι βαθιά ζωντανό, που συνομιλεί με το σήμερα. Μας έμαθε να αναζητούμε την αλήθεια πίσω από τις λέξεις, να ακούμε ο ένας τον άλλον και να λειτουργούμε ως σύνολο. Η μουσική, ο λόγος και η κίνηση γίνονται ένα σώμα, μια κοινή ανάσα.
Αυτό που θα θυμάμαι έντονα από τις πρόβες είναι μια στιγμή όπου δουλεύαμε το φινάλε. Όταν ακούστηκε ο ύμνος και, ενώ όλοι βρισκόμασταν στη σκηνή, δημιουργήθηκε μια αίσθηση κατάνυξης και ταυτόχρονα γιορτής. Για λίγα λεπτά ο χρόνος σταμάτησε. Δεν υπήρχε κούραση, δεν υπήρχε άγχος· μόνο η συγκίνηση της συνάντησης τόσων ανθρώπων γύρω από ένα κοινό όραμα.
Νιώθω ευγνωμοσύνη που αποτελώ μέρος αυτής της παράστασης και που έχω την τιμή να κλείνω αυτό το ταξίδι με τον ύμνο του Ιεροψάλτη, κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης, στο Ηρώδειο. Είναι μια στιγμή που θα με συνοδεύει για πάντα.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε