Ο σολίστ του μπουζουκιού, Θανάσης Βασιλάς, μιλά για τον δικό του Γιώργο Μαζωνάκη
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Με αφορμή τον ξαφνικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, ο σολίστας και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, Θανάσης Βασιλάς, μιλά για την επί χρόνια συνεργασία του με τον δημοφιλή ερμηνευτή και σκιαγραφεί τον δικό του Μαζώ, τόσο ως καλλιτέχνη, όσο και ως άνθρωπο.
"Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε το 2004 με 2005. Η συνεργασία μας ξεκίνησε με ένα ταξίδι στην Αμερική και μετά συνεχίσαμε στο REX με τη Δέσποινα Βανδή. Από τότε, με μία παύση ενός χρόνου, ήμασταν 19 ολόκληρα χρόνια μαζί. Στην ουσία νιώθω ότι μεγαλώσαμε μαζί.
Σαν καλλιτέχνης ήταν μοναδικός! Είχε ένα τελείως δικό του στυλ, ήταν ένας πραγματικός σταρ. Είχε τύχει πολλές φορές να έρθουν στο μαγαζί άτομα διαφορετικού ρεπερτορίου και στο τέλος της βραδιάς να μου πουν: "Τι καλλιτέχνης είναι αυτός; Δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω του...".
Ο Μαζωνάκης ήταν άνθρωπος με πολύ ανοιχτό μυαλό. Ακόμα και οι extreme επιλογές του, ήταν η αλήθεια του, ήταν έτσι ο άνθρωπος, ήταν έτσι η ζωή του, δεν παρίστανε κάτι. Ήταν αυθεντικότατος και αληθινός!
Σαν άνθρωπος ήταν πολύ καλός και γενναιόδωρος! Απλό λαϊκό παιδί, που δούλεψε στα μαγαζιά της επαρχίας, κυριολεκτικά "ψημένο" στη δουλειά, λάτρευε το λαϊκό τραγούδι, είχε μεγάλο ρεπερτόριο, πάντα τραγουδούσε παλιά κομμάτια στο πρόγραμμά του, τις προχωρημένες ώρες.
Αγαπούσε πολύ το μπουζούκι. Αξίζει στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι ο Μαζώ, στα χρόνια του κορονοϊού, έκανε μία καμπάνια για το μπουζούκι, μέσω των σόσιαλ. Τότε είχε βγάλει και το "Ώρες μικρές", ένα ωραίο ζεϊμπέκικο, μέσα στο βίντεο κλιπ του οποίου εμφανίζομαι κι εγώ με 15 μπουζούκια- μαθητές μου... με αφορμή αυτό, έκανε μία ολόκληρη καμπάνια με δηλώσεις και εμφανίσεις καλλιτεχνών, συνθετών, αλλά και δεξιοτεχνών του μπουζουκιού.
Σαν συνεργάτης ήταν εντελώς ακομπλεξάριστος, πάντα με έβγαζε μπροστά στην πίστα, με άφηνε να παίζω και να αυτοσχεδιάζω. Όπως και η Μαίρη Λίντα, την οποία είχα την τύχη να ζήσω από τα 19 μου χρόνια και έπειτα, που ήταν καλλιτέχνις παλαιάς κοπής, με αγάπη στο μπουζούκι και στους μπουζουξήδες, έτσι ανάλογα φερόταν και ο Μαζώ. Αυτό δεν το συναντάς εύκολα. Ήταν ένας νέος καλλιτέχνης, ενεργός, με πολύ μέλλον μπροστά του και πολλή αγάπη από τον κόσμο!
Αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό, γιατί ήταν μοναδικός. Είχε ένα τελείως δικό του στυλ. Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να υποστηρίξει από το "Θέλω να γυρίσω στα παλιά" που ήταν ραπ - πριν από τόσα χρόνια είπε ραπ κομμάτι- μέχρι ζεϊμπέκικα, μέχρι τσιφτετέλια, μέχρι ωραίες μπαλάντες.
Είμαι σοκαρισμένος με αυτό που έγινε, έφυγε πολύ νωρίς, απότομα.. πολύ άδικο...ένας καλλιτέχνης που είχε πολλά να δώσει και ένα καλό παιδί μέσα σε αυτό το χώρο που σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι.
Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ!...".
Σχολιάστε