Η στιχουργός Ουρανία Πατέλλη θυμάται το καλοκαίρι που «φυτεύτηκε» ο σπόρος της τέχνης
Γράφει η Ουρανία Πατέλλη
Τα περισσότερα καλοκαίρια της ζωής μου τα έχω περάσει στην Κάλυμνο, τον τόπο καταγωγής μου, μεταξύ ουρανού και θάλασσας. Με συνήθειες επαναλαμβανόμενες, ανέφελα, με όλες τις προδιαγραφές, για να είναι ανέμελα, αλλά εμένα αληθινά ανέμελη δεν με θυμάμαι ποτέ. Πάντα κάτι με «έτρωγε» και συνεχίζει να με «τρώει».
Δε θα ξεχάσω ποτέ το καλοκαίρι της Πρώτης Γυμνασίου, όπου έπρεπε να προετοιμαστώ για τα φιλολογικά της επόμενης χρονιάς… με μια μικρή απροθυμία, που έμεινε στο λαιμό και δεν εξωτερικεύτηκε ποτέ, ξεκίνησα μαθήματα με μια φιλόλογο, την Ειρήνη.
Και κάπου σε ένα διάλειμμα σκάει η ερώτηση:
«Σου αρέσει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη;».
«Δεν την ξέρω», είπα…
Την επόμενη μέρα μού έφερε μια κασέτα και μου είπε πως πρέπει οπωσδήποτε να την ακούσω.
«Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ», «Ανθρώπων έργα», «Η σωτηρία της ψυχής», «Η δουλειά», «Το σίδερο»…
Τα τραγούδια αυτά του Σταμάτη, της Λίνας και της Άλκηστης με συντροφεύουν έκτοτε και με έκαναν να πετάξω ό,τι στιχάκι κρυφά είχα γράψει. Βρήκα την ουσία, μεγάλωσα, ένιωσα και ονειρεύτηκα πως κάποτε ίσως καταφέρω να δημιουργήσω κάτι που θα αγγίξει έστω έναν άνθρωπο, με τον τρόπο που με άγγιξαν αυτά τα έργα τέχνης. Αυτό το καλοκαίρι το ξεχωρίζω, γιατί φυτεύτηκε ο σπόρος!...
Σχολιάστε