Γιώργος Καζαντζής: «Η μουσική δημιουργία είναι προσωπική υπόθεση που έχει το χαρακτήρα της κατάθεσης»
Γράφει η Αρετή Κοκκίνου
Ο Γιώργος Καζαντζής είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πιο παραγωγικούς και δημοφιλείς συνθέτες του σύγχρονου ελληνικού πενταγράμμου. Ο δημιουργικός του δρόμος πρόσφατα τον οδήγησε στη συνεργασία με το σχήμα Μωζάικ, της εκπομπής "Μουσικό Κουτί" και τη δημιουργία της συλλογής τραγουδιών με τίτλο "Πλανόδιος". Με αφορμή την παρουσίαση - συναυλία του στις 23 Οκτωβρίου στο Σταυρό του Νότου, λίγο πριν μια ακόμα "ιερή στιγμή" της συναυλίας, όπου "ολοκληρώνεται ο κύκλος της δημιουργίας" μέσα από την επικοινωνία με το κοινό, δίνουμε το λόγο στο δημιουργό και το έργο του.
Κύριε Καζαντζή, ο “Πλανόδιος”, παρόλο που περιέχει λόγο από τρεις διαφορετικούς στιχουργούς, τον αείμνηστο Ισαάκ Σούση, τον Βαγγέλη Βελώνια και την Ναντίνα Κυριαζή, μου έδωσε την αίσθηση ότι περιλαμβάνει μια θεματική ενότητα, από άποψη στίχου. Είναι έτσι;
Εάν αυτό συμβαίνει, τότε είναι στα θετικά του δίσκου. Επειδή σήμερα διανύουμε την εποχή του single, ένας δίσκος που αποτελείται από μια ενότητα τραγουδιών καταθέτει πιο ουσιαστικά την άποψη των δημιουργών και νομίζω ότι ο κόσμος το έχει ανάγκη αυτό. Αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ, χωρίς βέβαια να αντιστρατεύομαι την μεμονωμένη άποψη του ενός τραγουδιού.
Ο στίχος που έχετε στα χέρια σας διαμορφώνει το ύφος της μουσικής, με την οποία θα επιλέξετε να τον επενδύσετε ή οι ανάγκες μουσικής σας έκφρασης σε κάθε τρέχουσα δημιουργική στιγμή;
Όταν προϋπάρχει ο στίχος, νομίζω ότι και τα δύο πρέπει να συνυπάρχουν. Προσωπικά, όταν ένας στίχος με οδηγήσει στο πιάνο, σημαίνει ότι με έχει αγγίξει και το λέω αυτό, επειδή δεν αρκεί ένας στίχος να είναι πολύ καλός. Πρέπει να κρύβει μέσα του την δυναμική ενέργεια που θα με κάνει να σηκωθώ από 'κει που είμαι και να οδηγηθώ στο πιάνο. Εκεί βέβαια αρχίζει ένα ταξίδι μέσα στον κόσμο του στίχου, όπου αναζητώ να ανακαλύψω την κρυμμένη του μουσική. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου προϋπάρχει η μουσική και τότε αυτός που υπογράφει τελικά το τραγούδι είναι ο στιχουργός
Θα σταθώ στον Ισαάκ Σούση, που δεν είναι πια κοντά μας. Θέλετε να μας μιλήσετε για την ιστορία της συνεργασίας σας, καθώς έχετε κυκλοφορήσει τραγούδια σε δικούς του στίχους και στο παρελθόν;
Με τον αγαπημένο μου αείμνηστο Ισαάκ μάς σύστησε ο Γιώργος Νταλάρας. Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι είχα να κάνω με έναν δύσκολο άνθρωπο. Η επικοινωνία μας όμως, η οποία -εκτός από την καρποφορία των τραγουδιών μας- έφερε και μία προσέγγιση ψυχής και καθημερινή, εκ του μακρόθεν βέβαια, συνομιλία, με γνώρισε με τον πλούσιο ψυχικό του κόσμο και το τεράστιο ταλέντο του. Μου έχει δώσει πάρα πολλούς στίχους του και στο μέλλον θα μελοποιήσω κι άλλους. Μου έλεγε χαρακτηριστικά ο Ισαάκ ότι με τον Μαχαιρίτσα έκανε εξαιρετικά τραγούδια και σχεδόν όλα επιτυχίες, αλλά εγώ του έβγαζα την πιο έντεχνη και ποιητική του φύση.
Ηχητικά η ενότητα τραγουδιών έχει στοιχεία παραδοσιακής μουσκής, αλλά επικρατεί ο ήχος με progressive στοιχεία, θα έλεγα, που έχει αποδώσει η μπάντα Μωζάικ . Θέλετε να μου μιλήσετε για την δημιουργική σας αλληλεπίδραση;
Η ιδέα δημιουργίας αυτού του δίσκου ξεκίνησε μέσα από την εκπομπή του Νίκου Πορτοκάλογλου, «Μουσικό κουτί», όπου στο τέλος των γυρισμάτων, οι μουσικοί της εκπομπής μού ζήτησαν διακαώς να παίξουν αυτοί σαν μπάντα σε ένα δίσκο μου. Το θεώρησα κομπλιμέντο, το ξέχασα, μου το ξαναζήτησαν στη Θεσσαλονίκη στο Φεστιβάλ «Μπούκουβο», οπότε έκανα επτά τραγούδια και, δίνοντάς τους ένα spartito με τις ενορχηστρωτικές ιδέες μου, τους ζήτησα να τα πάρουν στον κόσμο τους. Τα παιδιά το σεβάστηκαν, οπότε το αποτέλεσμα έχει βέβαια το ύφος μου, αλλά με την σφραγίδα και τις ορχηστρικές μετουσιώσεις των Μωζάικ.
Κατά τη γνώμη σας, ποιά είναι η κομβική στιγμή που ο δημιουργός νιώθει την ανάγκη να γεννήσει ένα νέο έργο, σε μια εποχή που δεν υπάρχουν δισκογραφικά συμβόλαια και απαιτήσεις της αγοράς για νέες δουλειές;
Για 'μένα η μουσική δημιουργία είναι προσωπική υπόθεση. Είναι μία υπαρξιακή μου ανάγκη που έχει το χαρακτήρα της κατάθεσης. Εννοείται πως θεωρώ ότι η σύλληψη, η δημιουργία και οι άπειρες εργατοώρες πρέπει να αμείβονται, αλλά η δημιουργική μου πράξη δεν έχει ποτέ αυτό σαν φόντο! Κομβική στιγμή λοιπόν για 'μένα είναι όταν νιώσω το δημιουργικό ηφαίστειο μέσα μου να εκρήγνυται και την έκρηξη αυτή την μετουσιώνω σε μουσική.
Ακούτε μουσική στον ελεύθερο χρόνο σας;
Ακούω μουσική ανάμεσα στην υπόλοιπη καθημερινή ενασχόλησή μου με τη μουσική.
Τότε, αν μου επιτρέπετε, να ρωτήσω τι σας κινεί το ενδιαφέρον ως ακροατή σήμερα;
Ακούω κυρίως οργανική μουσική, αλλά και κάποια τραγούδια που θα μου κινήσουν το ενδιαφέρον, έχοντας την δροσιά του πρώτου ακούσματος, όπως έλεγε και ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ποια είναι η μουσική που δεν έχετε γράψει ακόμα και θα θέλατε να γράψετε στο μέλλον;
Εδώ νομίζω ότι θα εκφράσω την διακαή επιθυμία κάθε δημιουργού. Όταν λοιπόν ξεκινάω να γράψω κάτι καινούργιο, θέλω πάντα να είναι εκείνη η μουσική που με την πληρότητα της θα εκμηδενίσει κάθε μου ανάγκη, για να συνεχίσω να γράφω.
Το επόμενο ταξίδι του "Πλανόδιου" θα είναι, όπως έχει ανακοινωθεί, στις 23 Οκτωβρίου στο Σταυρό του Νότου με τους Μωζάικ και πλειάδα σημαντικών ερμηνευτών. Πώς νιώθετε για κάθε παρουσίαση νέας δουλειάς σας στο κοινό;
Η συναυλία για 'μένα, δηλαδή η ζωντανή επαφή με τον κόσμο είναι ιερή στιγμή. Αυτή η ιερότητά της συνίσταται στο γεγονός ότι εκεί ολοκληρώνεται ο κύκλος της δημιουργίας... και να το εξηγήσω!
Το σύμπαν της ψυχής μας είναι ο κοινός τόπος, όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν και οσμώνουν τις ιδέες και τα συναισθήματα τους. Από εκεί πηγάζει η έμπνευση και ακολουθεί το ταξίδι της σύνθεσης – ενορχήστρωσης– ηχογράφησης-παραγωγής-έκδοσης-προβολής, ώσπου να έρθει η μαγική στιγμή της ζωντανής επικοινωνίας της με το κοινό. Εκεί το κοινό παίρνει το ερέθισμα, την πληροφορία ψυχής, και την επιστρέφει, σαν συναίσθημα πλέον, στο αρχικό της κοινό μας σύμπαν από όπου προήλθε.
Πολύ σπουδαίο αυτό που λέτε! Τελικά, είστε από τους δημιουργούς που απολαμβάνουν πιο πολύ τη σκηνή ή τη δουλειά στο στούντιο;
Όλα έχουν την μαγεία τους και το ένα προϋποθέτει το άλλο. Δεν υπάρχει σκηνή χωρίς στούντιο και, όταν λέω στούντιο, δεν εννοώ αποκλειστικά το χώρο ηχογράφησης, αλλά το χώρο σκέψης και επαφής με τον εαυτό μας, έμπνευσης και δημιουργίας του πρωτόλειου. Όπως, επίσης, δε γίνεται να υπάρξει δημιούργημα χωρίς την ζωντανή επικοινωνία με τον αποδέκτη του. Γιατί συσσωρευμένο υλικό που δεν επικοινωνείται αποκτά τεράστιο βάρος πάνω από το κεφάλι του δημιουργού με κίνδυνο να τον καταπλακώσει.
Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα! Επόμενη συνάντησή μας την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου στο Σταυρό του Νότου...
Σας ευχαριστώ πολύ! Καλή μας αντάμωση και πάλι...
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε