Παναγιώτης Φύτρας: «Μέσα από το καμαρίνι της Αλίκης, θα ψηλαφίσουμε κάτι από τη μαγεία της»
Γράφει η Μίνα Μαύρου
«Θεωρώ ότι είναι ένα δικό μου χρέος αγάπης προς εκείνην... το καμαρίνι θα την κάνει πιο πραγματική στις επόμενες γενιές που τη θεωρούν κάτι σαν παραμύθι», μας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος και Προϊστάμενος Προγράμματος στο Κανάλι ΕΝΑ (90,4) του Πειραιά, Παναγιώτης Φύτρας, εμπνευστής της δημιουργίας του καμαρινιού της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, μόλις λίγες ημέρες πριν από τα επίσημα εγκαίνια.
Γιατί ο γνωστός δημοσιογράφος αποφάσισε να προβεί σε μία τέτοια ενέργεια και ιδιαίτερα στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά; Τι θα αντικρίσουμε, μπαίνοντας μέσα σε αυτόν το μαγικό χώρο; Ποια είναι η ιστορία που συνδέει την εθνική μας σταρ με τον Πειραιά; Ποιες εκπλήξεις μάς περιμένουν τη βραδιά της 17ης Ιουνίου στα εγκαίνια;
Όλες οι απαντήσεις στην εξομολογητική συνέντευξη που ακολουθεί...
Την 17η Ιουνίου θα γίνει η επίσημη παρουσίαση του καμαρινιού της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Μίλησέ μας λίγο για το χρονικό αυτής της ιστορίας.
Ήταν ένα δικό μου όνειρο ζωής, μετά το αντίο της Αλίκης. Ήθελα να έχει ένα χώρο, όπου οι θαυμαστές της αλλά και οι νεώτεροι ηθοποιοί θα μπορούν να συναντούν και να ψηλαφίζουν κάτι από τη μαγεία της τέχνης της και δη της θεατρικής!
Πόσο εύκολο, δύσκολο ή ενδεχομένως χρονοβόρο ήταν να πείσεις την οικογένεια της Αλίκης να παραχωρήσει κάποια από τα πολύ προσωπικά της αντικείμενα;
Λόγω της προσωπικής μου σχέσης με την Αλίκη και κατ' επέκτασιν με την οικογένεια, έχω την εξαιρετική χαρά να απολαμβάνω της εμπιστοσύνης τους, οπότε απευθύνθηκα στην ηθοποιό Έφη Πίκουλα, σύζυγο του αείμνηστου Τάκη Βουγιουκλάκη, η οποία με ενθουσιασμό μάς παραχώρησε εξαιρετικά κειμήλια από την πορεία της Αλίκης στο θέατρο.
Τι θα αντικρίσουμε, λοιπόν, μπαίνοντας σε αυτό το καμαρίνι που έχει φιλοτεχνήσει ο σκηνογράφος Μανόλης Παντελιδάκης;
Θα θαυμάσετε το θρυλικό κοστούμι της Αλίκης από την Εύθυμη Χήρα, τη σομόν ρόμπα της που υποδεχόταν τους θαυμαστές της στο καμαρίνι, τα πασουμάκια της, την πούδρα της, την αγαπημένη της βούρτσα, τα γυαλιά που διάβαζε τους ρόλους της και την περούκα από το Βίκτωρ Βικτώρια. Επίσης, θα υπάρχει το μπουκάλι με το άρωμα του Guerlain που έχει το όνομά της, τα θεατρικά καπέλα της, σπάνιες φωτογραφίες και η περίφημη ασημένια τιάρα της που φόραγε στο Ωραία μου Κυρία.
Όλα αυτά τα είχε παραχωρήσει η ίδια η Αλίκη στον Τάκη Βουγιουκλάκη, με σκοπό ακριβώς τη δημιουργία ενός αντίστοιχου χώρου, που θα μπορούσαν οι μελλοντικές γενιές να τη συναντούν.
Τεράστιο εγχείρημα...
Ισχύει... Μόλις το ανακοίνωσα στον Δήμαρχο του Πειραιά, κ. Μώραλη, μού είπε: "Το ξεκινάμε τώρα, για την ακρίβεια χθες!...", τέτοιος ήταν ο ενθουσιασμός του! Η προσπάθεια ξεκίνησε πριν από ενάμιση χρόνο περίπου. Αντίστοιχο όμως ενθουσιασμό και αγάπη έδειξε και ο κ. Βουράκης, πρόεδρος της ΔΗΡΑΠ. Έτσι από εκείνη την ημέρα δουλεύουμε πυρετωδώς και εγώ και ο πρόεδρος του σταθμού γι' αυτό το σκοπό.
Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να ευχαριστήσω τον εντεταλμένο σύμβουλο Πολιτισμού του Δήμου Πειραιά, κ. Χατζηαλέξη, καθώς και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, κ. Διαμαντή, για τη φιλοξενία.
Πολλές φορές - στις μεταξύ μας συζητήσεις- όταν ζητάω τη γνώμη σου για κάτι και θέλεις να μου δώσεις μια συμβουλή, λες: "Ξέρεις τι έλεγε η Αλίκη σε τέτοιες περιπτώσεις;". Και σε ρωτάω ευθέως: Πόσο η γυναίκα αυτή διαμόρφωσε τον κώδικα συμπεριφοράς σου;
Αισθητικά χωρίζω τη ζωή μου, πριν από την παράσταση της Εβίτας με την Αλίκη και μετά... δηλ. με το που είδα την παράσταση αυτή το '80, έπαθα ένα σοκ! Την ίδια τη γνώρισα, μετά από 7 χρόνια, για τις ανάγκες της παράστασης Φιλουμένα Μαρτουράνο. Αυτό που μας "έδεσε" ήταν το ότι της είπα: “Εγώ δεν σας αγάπησα από το σινεμά, σας αγάπησα από το θέατρο!”. Αυτό τη "λύγισε" και από τότε συνήθιζε να λέει σε παρέες: “Ο Παναγιώτης θα μιλάει πάντα για την ηθοποιό και όχι για τη σταρ”.
Ήσουν για εκείνην ένας άνθρωπος που εμπιστευόταν πολύ, έχεις κάνει την τελευταία - τόσο μα τόσο ανθρώπινη, αλλά και μαραθώνια (4 ώρες)- ραδιοφωνική της συνέντευξη, είσαι βιογράφος της... Θεωρείς ότι με τη δημιουργία αυτού του καμαρινιού εκπληρώνεις ένα χρέος απέναντί της;
Θεωρώ ότι είναι ένα δικό μου χρέος αγάπης προς εκείνην, γιατί όποτε τη χρειάστηκα, είτε σε προσωπικό επίπεδο, να μου δώσει μια συμβουλή, είτε σε κάθε καινούργιο ξεκίνημά μου, που τη φώναζα, για να με υπερασπιστεί με την παρουσία της, σαν καλεσμένη, ήταν πάντα εκεί, παρούσα!
Πιστεύεις ότι, με αυτή την κίνηση, γίνεται πιο προσιτή η ιστορία της Αλίκης στον κόσμο; Ίσως στους νεώτερους που την μαθαίνουν κυρίως πια μόνο μέσα από τις ταινίες της...
Για 'μένα το καμαρίνι θα την κάνει πιο πραγματική στις επόμενες γενιές που τη θεωρούν κάτι σαν παραμύθι. Θέλω, για παράδειγμα, να δουν το σχήμα του σώματός της, αντικρίζοντας κάθε ρούχο... να καταλάβουν ότι χωρούσε στο συγκεκριμένο φόρεμα, στη συγκεκριμένη ρόμπα, ότι ήταν πραγματική, ότι είχε ύλη... ότι φορούσε αυτά τα όμορφα γυαλιά, για να διαβάζει ρόλους, ότι πουδράριζε το πρόσωπό της... γενικότερα, όλα όσα διαμόρφωναν το θεατρικό της πρόσωπο, που είναι πολύτιμα για αυτήν εδώ τη χώρα. Επιπλέον, ήταν και ένα χρέος του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά απέναντί της, γιατί σε καιρούς που το Δημοτικό Θέατρο κινδύνευε να καταρρεύσει, ο μοναδικός θίασος που δεν το εγκατέλειψε ήταν αυτός της Αλίκης.
Και... ας μην ξεχνάμε, η πρώτη της θεατρική εμφάνιση με τον "Κατά Φαντασίαν Ασθενή" του Μολιέρου το 1953 πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο όπως βέβαια και η τελευταία το 1996, με τη "Μελωδία της Ευτυχίας".
"Ο Πειραιάς είναι μια αρσενική πόλη που αγαπάει πολύ τη γυναίκα". Μία φράση που άκουσα πριν από πολλά χρόνια και μου άρεσε πολύ... Ως γνήσιο παιδί του Πειραιά τι έχεις να συμπληρώσεις σε αυτό;
Αγαπάει τη γυναίκα και θεωρώ ότι την αναδεικνύει και προβάλλει όλα τα πρόσωπά της... της γυναίκας, της μητέρας, της ερωμένης, της δημιουργού, της εργαζόμενης....
Πόσο μάλλον που στο πρόσωπο της Αλίκης όλα αυτά τα πρόσωπα συναντιούνται τόσο απόλυτα!
Πόσα χρόνια ακόμα θα μας σκεπάζει το φως της Αλίκης;
Για πάντα...Επειδή είναι σαν παραμύθι που οι γονείς το λένε στα παιδιά.Τα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα θα συνεχίσουν να το λένε στα παιδιά της επόμενης γενιάς.
Μου είχε πει κάποτε η Αλίκη πως για εκείνην το μεγαλύτερο παράσημο ήταν η αγάπη των παιδιών, γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να ανεχτούν τίποτα ψεύτικο.
Με τι σκέφτεσαι ότι θα μας αποχαιρετήσει τη βραδιά της 17ης Ιουνίου η Αλίκη; Με ένα χαμόγελο; Με ένα δάκρυ ή με ένα τραγούδι;
Ίσως με όλα αυτά μαζί! Το σημαντικό είναι ότι θα ακούσετε την Αλίκη στην τελευταία της ραδιοφωνική συνέντευξη, πέντε μήνες πριν φύγει από τη ζωή... εκεί η Αλίκη μιλά για το επερχόμενο τέλος της που δεν το ήξερε βέβαια κανείς τότε και για το πώς το σκεφτόταν.
Στην ουσία την αποφώνηση της βραδιάς θα την κάνει η ίδια η Αλίκη. Επίσης καθ' όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβάλλονται αποσπάσματα από τεράστιες θεατρικές επιτυχίες της, όπως την Εβίτα, το Καμπαρέ, τη Φιλουμένα Μαρτουράνο, τη Μελωδία της Ευτυχίας ασφαλώς... και
τη Shirley Valentine σε έναν ρόλο που η Αλίκη θριάμβευσε και υμνήθηκε από τους κριτικούς.
Επίσης, να πω ότι είναι για 'μένα σημαντικό αυτό που προσπαθήσαμε σε αυτή τη βραδιά, να μη μιλήσουμε μόνο για την Αλίκη του κινηματογράφου και του παρελθόντος, αλλά στο πόσο είναι παρούσα η Αλίκη στους νεώτερους ανθρώπους του θεάτρου, στο πόσο τους επηρέασε, σε ποιο βαθμό και γιατί.
Σκέφτηκα, λοιπόν, μαζί με όλους τους αγαπημένους φίλους και συνεργάτες της Αλίκης, να μιλήσουν και νεώτεροι άνθρωποι του θεάτρου, οι άνθρωποι που κάνουν και ένα διαφορετικό είδος από αυτό που έκανε εκείνη, πιο πειραματικό, όπως ο Γιώργος Παπαπαύλου ή ο Δημήτρης Σαμόλης.
Επιπλέον... ίσως ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος μάς επιφυλάσσει μια έκπληξη εκείνο το βράδυ... Τέλος, να σας αποκαλύψω ότι σε όλους τους καλεσμένους θα δοθεί ένα δώρο έκπληξη, προσφορά των εκδόσεων Bell.
Ραντεβού, λοιπόν, την Τετάρτη 17 Ιουνίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά... για ό,τι άλλο μας επιφυλλάσσετε....
Σας περιμένουμε όλους με τεράστια χαρά!
ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Σχολιάστε