Καίτη Γκρέυ: «Τα παρατάω, γιατί σιχάθηκα τις βεντέτες»
(Τον χειμώνα του 1995 η Καίτη Γκρέυ παραχώρησε μία εφ' όλης της ύλης συνέντευξη στον συνεργάτη μας, Γιάννη Φλέσσα, για λογαριασμό της εφημερίδας "ΤΟ ΕΘΝΟΣ".
Μίλησε για τη δύσκολη ζωή της, για το ξεκίνημά της, για όσους την πίστεψαν και την στήριξαν, για την πρώτη μεγάλη της αγάπη, όπως αναφέρει, τον Στέλιο Καζαντζίδη, για τον Γιώργο Νταλάρα, για τα "Παιδιά από την Πάτρα" και, απογοητευμένη στο τέλος, δηλώνει: "Σιχάθηκα και τα παρατάω"!).
Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας
-Πού γεννήθηκες, Καίτη και πώς ξεκίνησες ;
Γεννήθηκα από φτωχιά οικογένεια στη Σάμο. Ήμασταν τέσσερα παιδιά. Τα δύο από αυτά ήμασταν υιοθετημένα: εγώ και ο αδελφός μου. Μας υιοθέτησε μια οικογένεια προσφύγων από τη Μικρασία. Όταν ήμουν εφτά χρονών, πέθανε ο θετός μου πατέρας κι έμεινα με τη μάνα μου, που τότε δούλευε στου Παπαστράτου, στα καπνά… Όταν πήγα δεκατεσσάρων χρονών, δεν γινότανε αλλιώς, η μάνα μου με πάντρεψε. Έζησα τρία χρόνια παντρεμένη, στα δεκαεφτά χώρισα και βγήκα στο τραγούδι.
Ξεκίνησα από το θέατρο. Πήρα άδεια σαν εξαιρετικό ταλένο και άρχισα με το ελαφρό τραγούδι, στα θέατρα. Με το Μυρογιάννη, τότε, και με το Γιάννη Βέλλα. Είχα δύο παιδιά από το γάμο μου, έπρεπε να ζήσω. Μου λέει τότε ο Μυρογιάννης: "Καίτη μου, εδώ δεν παίρνεις πολλά, πώς θα ζήσεις τα παιδιά σου ;Δεν πας στο Βύρωνα, στα "Αραπάκια", που δίνουνε καλύτερα λεφτά;".
Ήταν τότε εκεί ο μακαρίτης ο Χρηστάκης, ο Λαουτάρης κι ο Άκης Πάνου! Έκανε πρόβες ένα απόγευμα εκεί και το ίδιο βράδυ βγήκα στην πίστα και τραγούδησα. Μου πετάξανε αμέσως χαρτούρα. Τότε είπα μέσα μου: "Καίτη, εδώ είσαι εσύ, μόνο εδώ θα ζήσουμε σαν άνθρωποι". Κι έτσι έμεινα στα λαϊκά μαγαζιά και αφοσιώθηκα στο λαϊκό τραγούδι.
-Αφοσιώθηκες στ΄αλήθεια όμως; Έχω ακούσει ότι δεν αγάπησες πολύ τη νύχτα... Ούτε δούλεψες μανιακά, όπως άλλοι, για να θησαυρίσεις…
Είναι αλήθεια, δεν την αγαπούσα πολύ αυτή τη δουλειά της νύχτας. Όταν μάζευα λίγα χρήματα, τα παράταγα. Μόλις τελειώνανε τα λεφτά μου, τότε ξανάρχιζα το τραγούδι!
-Ήταν δηλαδή σαν μία τράπεζα το τραγούδι. Πήγαινες σε αυτό, όταν είχες ανάγκη… Ευτυχώς πάντως που τα 'τρωγες μέσα στις υποχρεώσεις σου τα λεφτά και ξανατραγουδούσες, γιατί θα ήταν κρίμα για την ιστορία του τραγουδιού μας, αν τα παράταγες τότε… Ποιος σε βοήθησε να σταθείς όμως;
Χρωστάω εδώ, έτσι σαν μνημόσυνο, ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην ψυχή ενός λαϊκού ανθρώπου, που με βοήθησε όσο μπορούσε τότε κι αυτός, με τη λίγη δύναμη που είχε. Με πρωτοπήγε στη ραδιοφωνία, με γνώρισε εκεί στους ανθρώπους και μπόρεσα να ξεκινήσω πιο σωστά και να γίνω γνωστή στον κόσμο. Ήταν ο Λουκάς Νταράλας, ο πατέρας του Γιώργου Νταλάρα. Ο Γιώργος όταν έγινε γνωστός , άλλαξε το ρω με το λάμδα.
-Ναι, το ξέρουμε αυτό… παρακάτω. Καίτη, θα θέλαμε να μας μιλήσεις για την περίφημη σχέση σου με τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης ήταν ο πρώτος άντρας που αγάπησα πραγματικά στη ζωή μου. Ήταν η πρώτη μεγάλη μου αγάπη και τώρα πια, βλέπω ότι ήταν και η μοναδική αγάπη της ζωής μου. Εξακολουθώ πάντα να λατρεύω το Στέλιο, όχι βέβαια ερωτικά, αλλά αισθάνομαι γι΄αυτόν απέραντη λατρεία και τον θαυμάζω σαν καλλιτέχνη, σαν άνθρωπο και σαν άντρα. Με το Στέλιο μείναμε μαζί εφτά ολόκληρα χρόνια.
-Πώς ξεκίνησε η ιστορία σας;
Όταν τον γνώρισα, τον παρομοιάζανε, σαν φωνή, μερικοί με τον Πρόδρομο τον Τσαουσάκη… Μόλις τον γνώρισα τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Σε δεκαπέντε μέρες αρραβωνιαστήκαμε! Εκείνα τα χρόνια είχα γίνει μία μεγάλη φίρμα, ήμουν ο δερβέναγας της Κολούμπια! Τον είχανε ριγμένο, λέγανε ότι μοιάζει με τον Τσαουσάκη, δεν τον πίστευαν. Μπήκα δυνατά μέσα στα γραφεία και στους διευθυντάδες και τον επέβαλα. Βέβαια, ο Καζαντζίδης ήταν από τότε τόσο μεγάλος, που δεν θα χανότανε με τίποτα. Όμως είναι ένα συν στη ζωή μου, που μπόρεσα τότε να βοηθήσω τον άντρα που αγάπησα. Ο Στέλιος μόλις πήρε λίγο απάνω του, με το πρώτο, τίναξε τους πάντες και τα πάντα στον αέρα στο τραγούδι…
-Ποιον άλλον τραγουδιστή βοήθησες αργότερα, Καίτη;
Δυο τραγουδιστές σπουδαίους λαικούς: τον Γιάννη Ντουνιά και τον Γιώργο Νταλάρα. Τους είχα μαζί μου, στην Πλάκα. Γνώρισα και τη μητέρα του Γιώργου τότε, είχα και μια μεγάλη υποχρέωση από τον πατέρα του που με βοήθησε. Μου λέει η μητέρα του: "Κυρία Καίτη, βοήθησε το παιδί μου…".
Ο Γιώργος τότε έπαιζε καταπληκτική κιθάρα και τραγούδαγε πολύ όμορφα σπανιόλικα τραγούδια.
Την άλλη μέρα πάω στον Μάτσα –ήμουνα στην επιτροπή των ακροάσεων για τους νέους –του λέω: "Μάκη, έχω δύο παιδιά στη δουλειά μου πολύ καλά...". Έρχεται ο Μάτσας, τους ακούει, μου λέει, ο ένας είναι κόπια του Καζαντζίδη- ο Ντουνιάς δηλαδή- κι ο άλλος κόπια του Μπιθικώτση- δηλαδή ο Γιώργος. Εγώ το 'βαλα πείσμα όμως… Πήγα την άλλη μέρα στην εταιρεία, του λέω, "πρόσεξε μην την πατήσεις, το παιδί αυτό έχει ταλέντο…". Τον έπεισα, μου λέει, "φέρ' τον να του κάνουμε ένα δοκιμαστικό".
Ο Γιώργος τότε ήτανε δεκαοκτώ χρονών, δεν είχε μεστώσει η φωνή του, αλλά είχε μία ευστροφία που έδειχνε πως θα πετύχει. Αποφασίσαμε με τον Μάτσα να πει ένα τραγούδι που Γιώργου Μητσάκη. "Αφού είναι δικό σου εύρημα", είπε ο Μάτσας, "ας ξεκινήσει κι αυτός όπως εσύ με το Μητσάκη". Είπε την "Εποχή του Πάγκαλου" κι έγινε αμέσως γνωστός…
-Ναι, έγινε αμέσως, γιατί είναι αλήθεια πως ο Γιώργος είναι μεγάλος τραγουδιστής, δεν είναι έτσι;
Ναι. Άλλα έχω ένα μικρό παράπονο απ΄αυτόν: Ποτέ μου δε διάβασα κάπου, να πει, "η Καίτη με βοήθησε…". Όμως είναι εδώ κι ο Μάτσας κι ο Θεοφίλου, (σ.σ: διευθυντής παραγωγής της εταιρείας «Μίνως»),να πούνε τι μάχη έδωσα τότε για τον Νταλάρα. Δεν πειράζει όμως, εγώ είμαι ικανοποιημένη πως αυτό που πίστευα τότε γι΄αυτόν –ότι είναι ταλέντο και θα γίνει μεγάλος- βγήκε αληθινό…
-Από τις τραγουδίστριες ποια σου αρέσει από τις νεότερες, ποια βλέπεις ότι έχει ένα δικό της δρόμο;
Μου αρέσει η Χαρούλα Αλεξίου, είναι μεγάλο ταλέντο και τραγουδάει όλα τα είδη. Μπορεί να γίνει κάποτε κλασσική. Από τους τραγουδιστές, όμως, έχω παραμείνει, είτε καινούριοι, είτε παλιοί, στον Καζαντζίδη. Ο Καζαντζίδης είναι ο μεγαλύτερος τραγουδιστής στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Κανείς ποτέ δεν πρόκειται να τον ξεπεράσει, γιατί κανείς ποτέ δεν πρόκειται να τον φτάσει καν…
Λαϊκό τραγούδι σημαίνει Καζαντζίδης, τίποτ΄άλλο…Όλοι οι άλλοι είναι καλοί τραγουδιστές, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Στέλιος είναι ένας.
– Το τραγούδι γενικά πώς το βλέπεις στον καιρό μας;
Ο κόσμος αγαπάει το παλιό τραγούδι, γιατί κάθε παλιό λαικό τραγούδι κρύβει από πίσω του και μια ιστορία. Ενώ τα καινούρια, είναι όλο σλόγκαν, δεν έχουν τον άνθρωπο πίσω τους, έχουν μόνο κατασκευαστή.
-Με τις κομπανίες τι γίνεται;
Δεν τις δέχομαι. Διαστρεβλώνουν το λαϊκό τραγουδι. Τραγουδάνε όπως θέλουν και δεν συναντάς ανάμεσά τους σπουδαίες φωνές. Οι μόνοι που μου αρέσουν και τους δέχομαι είναι "Τα Παιδιά από την Πάτρα". Γιατί οι καινούριοι γενικά δεν είναι προσεκτικοί, πολλοί από αυτούς αντιγράφουν και διασκευάζουν τα αγνά ρεμπέτικα. Όλοι από εκεί τρώνε, κατάλαβες; Γιατί το λαϊκό δεν χάνεται ποτέ… Είναι το τραγούδι του λαού μας…
-Βλέπεις να επιβιώνουν τα μπουζουκτσίδικα τα επόμενα χρόνια;
Από τη στιγμή που οι καλλιτέχνες εξακολουθούν να παίρνουν τέτοια μεροκάματα, τα μαγαζιά σιγά σιγά θα κλείσουνε. Είναι αστείο, ο καθένας που κάνει ένα σουξεδάκι να παίρνει πενήντα και εξήντα χιλιάδες μεροκάματο… Φταίνε οι μαγαζάτορες που δίνουν τόσα λεφτά σε όποιον κι όποιον…
Είναι αστείο, εγώ να είμαι η Καίτη Γκρέυ, να έχω πίσω μου τέσσερις χιλιάδες τραγούδια, να λένε οι κομπανίες κι οι καινούριοι τα δικά μου τραγούδια, εγώ να είμαι ακόμα στη δουλειά και να πληρώνομαι με δεκάρες μπροστά σε αυτά που παίρνουν αυτοί που χρησιμοποιούν εμάς του παλιότερους, για να κάνουν μόδα και να βγάλουν τόσα λεφτά.
Τον καιρό που με τραγουδούσε όλη η Ελλάδα κι έκανα ό,τι ήθελα μέσα στην Κολούμπια, εγώ κι ο Καζαντζίδης είχαμε ένα μηχανάκι, να πηγαίνουμε εδώ κι εκεί κι όταν έβρεχε μούσκευε το φόρεμά μου και, για να βγω το βράδυ στην πίστα, έπρεπε να στερηθώ το φαϊ μου, για να βρω ένα καινούριο φόρεμα … Κι όμως ήμουνα η Καίτη Γκρέυ… Φαντάσου τι νιώθω τώρα, μέσα στους σταρ τους ψεύτικους, που κολυμπάνε στα εκατομμύρια, στηριγμένοι στις δικές μας πλάτες… Αηδίασα και θα τα παρατήσω…
-Τι εννοείς ακριβώς μ' αυτό, Καίτη;
Σιχάθηκα και τα παρατάω…
(Μ' αυτό το φινάλε αποχαιρετάει η Καίτη Γκρέυ μια καριέρα που έκανε ένα Γιάννη Τσαρούχη να τη ζωγραφίσει και να πει γι' αυτήν πως είναι η μεγαλύτερη λαϊκή τραγουδίστρια όλων των εποχών… Όμως, η φωνή της αντέχει και θα είναι κρίμα να τα παρατήσει τώρα που, όπως λέει η ίδια, οι νεώτεροι ξαναγυρίζουν σ' αυτήν, όπως και σε άλλες, για να βαφτιστούν στο αγνό ρεμπέτικο…).
Σχολιάστε