Σε άσπρο-μαύρο

Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται

Ο Αλέξανδρος Καψοκαβάδης θυμάται και γράφει για τη συνεργασία του με το Νίκο Μαμαγκάκη

Γράφει ο Αλέξανδρος Καψοκαβάδης

Στα τέλη Αύγουστου του 2008, γνώρισα για πρώτη φορά, διά ζώσης, τον σπουδαίο Έλληνα συνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη. Ως κλασικός κιθαριστής, ασφαλώς και γνώριζα τον Μαμαγκάκη μέσα από την "Εκδρομή".

Στο Γυμνάσιο πρέπει να ήμουν όταν πρωτόπαιξα κομμάτια από το soundtrack. Στο Λύκειο αγόρασα το άλμπουμ, με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση στο ρόλο του σολίστα και την Πόπη Αστεριάδη στο τραγούδι. Την ταινία την είδα κάποια χρόνια αργότερα στην ΕΡΤ. Τότε, η χρήση του διαδικτύου ήταν τρομερά περιορισμένη (αν όχι ανύπαρκτη) και ο όρος «γιουτιούμπ» δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό μας.

Για να επιστρέψω, όμως, στην γνωριμία μου με τον μαέστρο, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έγινε τυχαία. Επί μήνες πίεζα τον στενό μου φίλο, Δημήτρη Βαρελόπουλο, ο οποίος συνεργαζόταν μαζί του, να του πει έναν καλό λόγο. Μεσημέρι ήταν. Είχα επιστρέψει από τις καλοκαιρινές διακοπές, βρισκόμουν στο σπίτι μου, τότε, στου Ζωγράφου, με την μετέπειτα σύζυγό μου και κάναμε μικροδουλειές. Χτύπησε το κινητό.

-Παρακαλώ;

-Νίκος Μαμαγκάκης…

Για να μην πολυλογώ, ο συνθέτης ζήτησε να βρεθούμε από κοντά άμεσα. «Ελάτε στο σπίτι μου, τώρα, αν μπορείτε!». Έκτοτε, ο μουσικός μου βίος άλλαξε για πάντα.

Η συνεργασία μας ξεκίνησε με εμένα να ηχογραφώ (κυρίως στο πολίτικο λαούτο, αλλά και σε μία δωδεκάχορδη κιθάρα ή άλλα λαουτοειδή) στο home studio του μαέστρου. Σύντομα, ωστόσο, ο ίδιος μου ζήτησε και να τραγουδάω, καθώς επίσης και να προσαρμόζω ακόρντα στα έργα του, βασιζόμενος σε full scores ορχήστρας που μού έδινε.

Θα έλεγα πως τα πέντε χρόνια δίπλα στον Μαμαγκάκη ήταν ένα δεύτερο πτυχίο, μια δεύτερη μουσική σπουδή. Μου αρέσει να λέω ότι «...σπούδασα στη Μαμαγκάκειο Μουσική Ακαδημία και, παράλληλα, πληρωνόμουν». Σήμερα, δέκα και πλέον χρόνια μετά το θάνατό του όσοι βρεθήκαμε (και παραμείναμε) κοντά του, συμφωνούμε ότι μάς επηρέασε καταλυτικά. Παρόλα αυτά, κανείς μας δεν δέχεται ότι «αποφοίτησε» από τη φανταστική μουσική του σχολή... Πως να το πει άλλωστε;

Προσωπικά θα του είμαι ευγνώμων διότι, εμμέσως, με βελτίωσε ως μουσικό εκτελεστή και τόνισε τη μουσική μου αυτοπεποίθηση.

Η πιο βασική του, όμως, προσφορά συνίστατο στην μετάγγιση της βαθιάς πίστης ότι η σχέση με τη μουσική οφείλει να είναι καθημερινή και ασταμάτητη. Ποτέ δεν σταμάτησε να γράφει. Μέχρι και την τελευταία μέρα, πριν μεταφερθεί στο "Ερρίκος Ντυνάν", τον Ιούλιο του 2013.

Κάποια στιγμή, το 2019, ο σκηνοθέτης Τάκης Σακελλαρίου μού έκανε την τιμή να με συμπεριλάβει στον «κλειστό κύκλο» που επρόκειτο να παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ του με τίτλο "Νίκος Μαμαγκάκης – Λόγος Τελευταίος". Βγαίνοντας από την αίθουσα βρισκόμουν σε σωματική και πνευματική ανησυχία. Το ζωντάνεμα του Μαμαγκάκη μέσα από τη μεγάλη οθόνη μού θύμισε ότι αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε στον δρόμο μου, προκειμένου να μου διδάξει ότι κάθε μουσική μου δράση οφείλει να διέπεται από πάθος και ηλεκτρισμό...

    Μοιραστείτε το άρθρο:

    Σχολιάστε

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

    Ελληνικά τραγούδια στη μέση του πουθενά

    Γράφει ο Πέτρος Δραγουμάνος Όταν ταξιδεύω, ανεβάζω καθημερινά στο fb μια φωτογραφία με ένα μικρό περιγραφικό...

    Συνέχεια

    O Μάρτιος εν χορδαίς και οργάνοις

    Γράφει ο Κώστας Προβατάς Αν υπάρχει ένας μήνας που χρησιμοποιείται κατά κόρον σε φράσεις και παροιμίες, αυτός είναι...

    Συνέχεια

    Όταν ο Γιάννης Φλέσσας συνάντησε τον Δημήτρη Χορν

    Στις 16 Ιανουαρίου του 1998 το ιερό τέρας της υποκριτικής, που άκουγε στο όνομα Δημήτρης Χορν, θα άφηνε...

    Συνέχεια

    Η εξομολόγηση του Δημήτρη Ψαριανού στο Γιάννη Φλέσσα- Συνέντευξη Ντοκουμέντο

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας Γυρίζοντας απ' την Αμερική ο Μάνος Χατζιδάκις το 1970, φέρνει στις...

    Συνέχεια

    Για την Φαϊρούζ και τη συναυλία της στο Ηρώδειο, το Σάββατο 7 Ιουλίου 2007

    Γράφει ο Μάρκος Δαμασιώτης Την πρωτοάκουσα στην Βηρυτό, ήμουνα σε επαγγελματικό ταξίδι, σε παραθαλάσσια...

    Συνέχεια

    «Η Μοσχολιού είναι η Κοτοπούλη του λαϊκού τραγουδιού» έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης

    Του Παναγιώτη Μήλα Ο Γιάννης Τσαρούχης είχε το χάρισμα να λέει τις απόψεις...

    Συνέχεια

    Ο φίλος μου και συνεργάτης, Μίκης Θεοδωράκης

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας

    Τον Μίκη Θεοδωράκη τον γνώρισα για πρώτη φορά το '72 στο «Άλμπερτ Χολ» του...

    Συνέχεια

    Όταν ο Μαχαιρίτσας τιμούσε τον Μάνο Ελευθερίου στη Σύρο

    «Μια τρύπα στον καιρό… κύριε Μάνο», είχε τίτλο το αφιέρωμα που είχε κάνει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας...

    Συνέχεια

    Όταν ο Christophe συνεργάστηκε με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

    Γράφει η Μίνα Μαύρου Ιδιαίτερα αγαπητός στην Ελλάδα ήταν ο Γάλλος ερμηνευτής Christophe, o οποίος...

    Συνέχεια

    Βίκυ Moσχολιού:«Ανήκω σ’ αυτούς που ο λαός τους αναγνωρίζει όσο ζούνε και η Πολιτεία μόλις πεθάνουνε»

    Γράφει ο Γιάννης Φλέσσας Πάντα σε συζητήσεις με συναδέλφους και φίλους δηλώνω πως η Βίκυ Μοσχολιού...

    Συνέχεια