O Eλευθερίου, ο Ντάλης και οι δύο προστατευμένες φωτογραφίες...
Γράφει η Μίνα Μαύρου
Συνηθίζουμε, όταν φεύγει ένας επώνυμος, να γράφουμε ανερυθρίαστα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την πολύτιμη φιλία που είχαμε αναπτύξει, για τις “ανύπαρκτες” συμβουλές που φυλάμε βαθειά μέσα μας, ωσάν φυλαχτό και να “πετάμε” και μία φωτογραφία του με ή χωρίς εμάς δίπλα του και να κερνάμε κόλυββα παρηγοριάς το συνήθως ακαλλιέργητο αναγνωστικό κοινό...
Κάθε 22η Ioυλίου, όταν αναλογίζομαι την θλιβερή απώλεια του Μάνου Ελευθερίου, έχω να θυμάμαι ένα περιστατικό, που μου αποκάλυψε το ανθρώπινο μέγεθος του σπουδαίου και ακούραστου αυτού δημιουργού...
Απρίλιος του 2016 και η Ναταλία Ρασούλη μαζί με τον σύζυγό της, Κωνσταντίνο Στεφανή, διοργανώνουν στη ΒΑΒΕΛ, το μαγικό χώρο τους στο Μαρούσι, (που πάρα πολύ μας λείπει) αφιερωματική εκδήλωση για τον Μάνο Ελευθερίου.
Η δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός, Μαρίνα Λαχανά, στην εισαγωγή και το πρώτο καλωσόρισμα και αμέσως μετά ο λόγος στον Μάνο.
Πάντα με μάγευε ο λόγος του -ίσως κάποιες φορές περισσότερο από τη γραφή του- με εκείνη την ασύλληπτη προσωδία και την υπέροχη εκφορά των λέξεων... Στεγνή, αχνή, διστακτική...
Ιστορίες τραγουδιών, αιτίες δημιουργίας βιβλίων, εμπνεύσεις ποιημάτων, μαζί με μουσική και όμορφες ερμηνείες από νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες...- πάντα εξάλλου ο Ελευθερίου στήριζε και προέβαλε με χαρά και πίστη τα νέα παιδιά!
Ώσπου ήρθε η ώρα της υπογραφής βιβλίων και της συνομιλίας με τον κόσμο.
Τον πλησιάζω και διστακτικά του λέω:
-"Κύριε Ελευθερίου, έχουμε ένα κοινό! Πέρασε από τη ζωή μας ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε πολύ! Ο Ντίνος Ντάλης!"...
-"Περίμενε!", μου απαντά, παρατώντας στιλό, βιβλία και χαιρετούρες. Σκύβει σαν κεραυνοβολημένος στην αιωνίως βαρυφορτωμένη του τσάντα.
-"Ορίστε! Από τότε που έφυγε ο Ντίνος, τις έχω πάντα μαζί μου".
Ντίνος Ντάλης - ως μουσικός επιμελητής και Μάνος Ελευθερίου- ως παρουσιαστής πίσω από τις κονσόλες του Αθήνα 9,84, μελετώντας τα χαρτιά τους και σχεδιάζοντας τις εκπομπές τους.
Ατάκες, ιστορίες από τα παλιά με τον Γκάτσο, τον Λοϊζο, τον Κουγιουμτζή... πάντα με έξυπνο χιούμορ και αινιγματικό μηδίαμα, πάντα με το λευκό... κατάλευκό του πουκάμισο και τα περιποιημένα ακροδάχτυλα... και μετά... πεζή αναχώρηση για εμένα με τον Ντάλη και συζήτηση στη διαδρομή για το πόσο σπουδαίος και ξεχωριστός είναι ο Ελευθερίου αλλά και για τα cd που θα ήθελα να μου έχει γράψει μέχρι το επόμενο ΣΚ, για να εμπλουτιστεί η συλλογή μου.
Κάπου εκεί ανάμεσα και εικόνες από την ξαφνική αρρώστια και το τέλος του Ντάλη, γεγονός στο οποίο ο Μάνος δεν έμεινε αδιάφορος, ούτε υλικά αλλά ούτε και ηθικά.
Ακόμα και στην κηδεία του φίλου και συνεργάτη του εκεί, όχι για να εκφωνήσει βαρύγδουπους επικήδειους...- το έκαναν άλλοι, δυστυχώς- αλλά για να καθήσει στο τελευταίο στασίδι, πάντα με εκείνο το λευκό, φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο, για να τον αποχαιρετήσει αθόρυβα, κατανυκτικά, μεγαλόψυχα, σαν τον πιο ευσεβή προσκυνητή σε βωμό!
Όλα αυτά μαζεμένα βομβάρδισαν το μυαλό μου στη θέα των δύο φωτογραφιών, των καλά φυλαγμένων μέσα στη διάφανη μεμβράνη προστασίας, στην βαριά τσάντα του Ελευθερίου, για να μην τις φθείρει ούτε το πιο απειροελάχιστο σωματίδιο σκόνης.
Αυτή, λοιπόν, ήταν η στιγμή που ο μεγάλος Μάνος Ελευθερίου αποκαλύφθηκε στα δικά μου μάτια και συνειδητοποίησα γιατί ξεπήδησαν μέσα από αυτόν τον ιδιαίτερο και αινιγματικό άνθρωπο τέτοια βιβλία, τόσο πλούσια συναισθήματα, τόσο κεντημένες λέξεις και μελωδικές γραμμές και φυσικά... τέτοια τραγούδια με μυρωδιά από αναμμένο καρβουνάκι, με ήχους από αηδόνια, από βροχή σε θαμπά τζάμια μισοάδειων καφενείων... εικόνες - σύμβολα που μέχρι και σήμερα μας παρακινούν να ψάχνουμε και να εκτιμούμε την πραγματική ουσία της τέχνης και της δημιουργίας.
Σχολιάστε