Σπύρος Κλείσσας: «Η πρώτη μου συνάντηση με τον Μίμη Πλέσσα»

Σχολιάστε

Γράφει ο Σπύρος Κλείσσας

Η πρώτη μου συνάντηση με τον Μίμη Πλέσσα έγινε το 2000. Εκείνη την περίοδο συμμετείχα ως επαγγελματίας χορωδός σε ένα φωνητικό σχήμα που είχε οργανώσει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου για την ηχογράφηση του έργου του, "Κοσμάς ο Αιτωλός". Αφού ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις, μας ζητήσανε να ηχογραφήσουμε ο καθένας ξεχωριστά μερικές μικρές μουσικές φράσεις. Εκείνη την περίοδο έγραφε τη μουσική για την παιδική σύνθεση της «Φάρμας των Ζώων» του Όργουελ και αναζητούσε υλικό για τους χαρακτήρες του έργου. Κάναμε αυτό που μας ζήτησε, τον ευχαριστήσαμε και θεωρήσαμε ότι η συνεργασία μας είχε ολοκληρωθεί εκεί.

Λίγες ημέρες αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο.

Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο ίδιος.

Με τη χαρακτηριστική φωνή του μού είπε:

«Αγόρι μου, θέλω να έρθεις να τραγουδήσεις σε μια συναυλία που ετοιμάζω».

Τον ευχαρίστησα και του πρότεινα να επικοινωνήσει με τον μαέστρο της χορωδίας, θεωρώντας ότι αναφέρεται σε κάποιο φωνητικό σύνολο. Με διέκοψε αμέσως.

Δεν ήθελε χορωδία.

Ήθελε να συμμετάσχω ως σολίστ.

Μου εξήγησε ότι ετοίμαζε μια μεγάλη συναυλία και ότι ήθελε να ερμηνεύσω ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Τα τραγούδια προορίζονταν αρχικά για τον Γιάννη Μπέζο, ο οποίος δεν μπορούσε να συμμετάσχει, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Του απάντησα ότι μέχρι τότε δεν είχα τραγουδήσει ποτέ μόνος μου μπροστά σε κοινό. Η εμπειρία μου περιοριζόταν στις χορωδίες και στα φωνητικά σύνολα.

Δεν συμμεριζόταν καμία από τις αμφιβολίες μου.

Η απάντηση του ήταν απλή. Θα μου έστελνε τα τραγούδια και έπρεπε να τα μάθω.

Έτσι κι έγινε.

Μου έστειλε το υλικό στο σπίτι. Άκουσα τα τραγούδια, τα απομαγνητοφώνησα, τα έμαθα και προετοιμάστηκα για την πρώτη πρόβα.

Όταν έφτασα στον χώρο που μου είχε υποδείξει στο Νέο Κόσμο και άνοιξα την πόρτα, βρέθηκα μπροστά σε μια ολόκληρη συμφωνική ορχήστρα.

Τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων!

Εκεί κατάλαβα για πρώτη φορά το μέγεθος της παραγωγής, στην οποία είχα συμφωνήσει να συμμετάσχω.

Λίγο αργότερα έμαθα ότι επρόκειτο για την επετειακή συναυλία «50 Χρυσά Χρόνια», η οποία πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουνίου 2000 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για τα χρόνια παρουσίας του Μίμη Πλέσσα στην ελληνική μουσική.

Συμμετείχαν πολλοί γνωστοί τραγουδιστές από όλες τις γενιές του ελληνικού πενταγράμμου. Κι εγώ βρέθηκα ξαφνικά ανάμεσά τους.

Μετά το πέρας της συναυλίας, αδυνατώντας να πιστέψω οτι αυτή η εμπειρία ήταν αληθινή, έφυγε από το Μέγαρο Μουσικής χωρίς καν να τον ευχαριστήσω, όπως θα έπρεπε. Πέρα από καθε πρόβλεψη, δύο μήνες αργότερα θα λάμβανα ένα τηλεφώνημα από τον ίδιο, για να συνεργαστούμε στη μουσική σκηνή που θα εμφανιζόταν το χειμώνα.

Αυτή ήταν η αρχή μιας συνεργασίας που έμελλε να κρατήσει πολλά χρόνια. Μιας σχέσης που έμοιαζε τόσο αβίαστη και φυσική και για εμένα ήταν δεδομένη. Πολλά χρόνια αργότερα θα καταλάβαινα οτι η επικοινωνία που είχαμε πάνω στη σκηνή, αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο, ήταν πολύτιμη και σπάνια.

Και εδώ ίσως βρίσκεται το σημαντικότερο που κρατώ από τον Μίμη Πλέσσα.

Η συνεργασία μαζί του δεν ήταν ποτέ μαθητεία. Σίγουρα όχι με τη συμβατική έννοια του όρου.

Ήταν μια συνυπαρξη, μέσα στην οποία σε αντιμετώπιζε ως ισότιμο, με την ελευθερία και την ευθύνη που αυτό συνεπάγεται. Όχι βέβαια γιατί δεν υπήρχε διαφορά εμπειρίας ή διαδρομής. Αυτή ήταν δεδομένη και τεράστια. Εκείνο όμως που δεν υπήρχε ήταν η αίσθηση ότι βρισκόσουν απέναντι σε έναν δάσκαλο που εξετάζει ή σε χειραγωγεί.

Αυτό ήταν που σου έδινε φτερά!

Δεν σου αφαιρούσε την ευθύνη ούτε χαμήλωνε τον πήχη. Αντίθετα, σε καλούσε να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και ταυτόχρονα σου μετέδιδε την πεποίθηση ότι μπορείς να το κάνεις.

Και αυτό ήταν οχυρό απέναντι σε κάθε τρακ και σε οποιαδήποτε ανασφάλεια. Η ζωή μου με τη Μίμη Πλέσσα με γέμισε μουσικά δώρα, εμπειρίες πέρα από κάθε όνειρο και την πεποίθηση ότι η πραγματική αγάπη για τη μουσική είναι το μόνο που χρειάζεται, για να επικοινωνήσει τα συναισθήματα και τα νοήματα των τραγουδιών. Τον ευχαριστώ, γιατί πίστεψε σε εμένα, πριν πιστέψω ο ίδιος στον εαυτό μου.

Μίμη, σε ευχαριστώ!