O Στέφανος Αθανασίου και η Μαριάνα Κατσιμίχα στο ΜΟΥΣΙΚΟΓΡΑΜΜΑ

Σχολιάστε

Γράφει η Ιλένια Χρίστου

Υπάρχουν τραγούδια που γεννιούνται σε κλειστά στούντιο και τραγούδια που κουβαλούν πάνω τους το αλάτι της θάλασσας και τον ήλιο του μεσημεριού. Το «Μαύρο Πουκάμισο» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με αφετηρία μια αυθόρμητη στιγμή στην Τήλο, ο Στέφανος Αθανασίου και η Μαριάνα Κατσιμίχα ενώνουν τις φωνές τους σε ένα αισθαντικό ντουέτο που έχει ξεχωρίσει από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του και έχει αγαπηθεί από το κοινό.

Με αφορμή αυτή τη δισκογραφική τους συνάντηση, αλλά και τις επερχόμενες live εμφανίσεις τους σε Θεσσαλονίκη στις 27 Μαρτίου και Αθήνα στις 28 Απριλίου, οι δύο νέοι καλλιτέχνες μιλούν στο "Μουσικόγραμμα" για το πώς η τέχνη μπορεί να γίνει η αφορμή για μια δυνατή φιλία, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι που ασχολούνται με τις τέχνες στην Ελλάδα του σήμερα, αλλά και για το "φτερούγισμα" εκείνο που νιώθεις, όταν η μουσική σε επιλέγει για δρόμο της.

Πώς γνωριστήκατε και τι ήταν αυτό που σας έφερε κοντά καλλιτεχνικά;

Στέφανος: Η πρώτη μας συνάντηση έγινε πριν από περίπου έναν χρόνο, σε ένα live της Μαριάνας στα Εξάρχεια. Θυμάμαι πως με το που την άκουσα, ένιωσα αμέσως την ανάγκη να συνεργαστώ με αυτή την υπέροχη φωνή. Το κοινό μας ταξίδι ξεκίνησε από τη βαθιά μας αγάπη για τη μουσική.

Μαριάνα: Αν και υπήρχε μια επαφή μέσω των social media, το live στα Εξάρχεια ήταν η αφορμή, για να γνωριστούμε ουσιαστικά. Αυτό όμως που μας έφερε πραγματικά κοντά ήταν το τραγούδι "Μαύρο πουκάμισο" που οδήγησε στο να γίνουμε φίλοι. Πιστεύω πως η ανθρώπινη σχέση που χτίσαμε είναι η βάση, πάνω στην οποία στηρίζεται όλη μας η συνεργασία.

Στέφανε, το «Μαύρο Πουκάμισο» γεννήθηκε από μια αυθόρμητη στιγμή στην Τήλο. Τι ήταν αυτό που λειτούργησε ως σπίθα;

Η σπίθα υπήρχε ήδη στους στίχους που μου είχε εμπιστευτεί ο Χάρης Γλεντζής. Τους είχα στείλει στον Πέτρο Κουμπιό, λέγοντάς του απλά «ρίξε μια ματιά», κι εκείνος είχε αρχίσει ήδη να σκαλίζει μια πρώτη, πρόχειρη μελωδία στο μπουζούκι του. Η καθοριστική στιγμή όμως ήρθε στην Τήλο, όπως το είπες...

Ένα μεσημέρι, κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής μας περιοδείας, η μελωδία αυτή ήρθε ξανά στην επιφάνεια. Εκεί, με τον ήχο των τζιτζικιών και τη θάλασσα δίπλα μας, όλα «κούμπωσαν» μαγικά. Το τραγούδι πήρε μορφή σχεδόν αμέσως. Ήταν σαν να περίμενε εκείνη ακριβώς τη στιγμή και αυτό το τοπίο, για να γεννηθεί.

Είχες την αρχική ιδέα να γίνει το τραγούδι ντουέτο. Πώς πήρες αυτή την απόφαση και τι σ' έκανε να «δεις» αμέσως τη Μαριάνα μέσα στο τραγούδι;

Ίσως ακούγεται περίεργο, αλλά από την πρώτη στιγμή που άκουσα τη μουσική του Πέτρου πάνω στους στίχους, το ένστικτό μου έλεγε ότι έπρεπε να γίνει ντουέτο. Και όσο κι αν οι υπόλοιποι στην αρχή είχαν τις επιφυλάξεις τους, εγώ το είχα ήδη ακούσει ολοκληρωμένο μέσα μου. Στο μυαλό μου δεν υπήρχε άλλη επιλογή εκτός από τη Μαριάνα. Η φωνή της έχει μια συγκεκριμένη χροιά και μια αλήθεια που πίστευα ότι θα "κουμπώσει" ιδανικά με τη δική μου. Χαίρομαι που δικαιώθηκα για αυτή την επιλογή.

Μαριάνα, ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν άκουσες το demo; Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις «ναι» στο συγκεκριμένο τραγούδι από την πρώτη στιγμή;

Από την πρώτη στιγμή ένιωσα πως είναι ένα κομμάτι που μπορώ να το ακούσω με τη φωνή μου και μου άρεσε και η ιδέα να είναι ντουέτο.

Μου άρεσε η μουσική του Πέτρου, που είχε κάτι το πολύ άμεσο, καθώς και οι στίχοι του Χάρη και έτσι είπα το «ναι» πολύ εύκολα. Εν τέλει το τραγούδι ταίριαξε τόσο πολύ στη φωνή μου και στο στυλ μου, που η ηχογράφηση κύλησε αβίαστα, κρατώντας μάλιστα κάποιο από τα πρώτα takes.

Πώς βλέπετε τη θέση ενός νέου καλλιτέχνη σήμερα στην ελληνική μουσική πραγματικότητα;

Μαριάνα: Οι δυσκολίες είναι πολλές! Σίγουρα είναι αρκετά δύσκολο να βιοπορίζεσαι μόνο από τη μουσική, πρέπει οι συγκυρίες δηλαδή να είναι πολύ συγκεκριμένες. Κατά τη γνώμη μου η τέχνη είναι υποτιμημένη στην Ελλάδα. Παράλληλα, υπάρχει πάρα πολλή πληροφορία και κυκλοφορεί τόσο πολύ υλικό, το οποίο οδηγεί σε αποπροσανατολισμό και μπορεί κάτι πολύ καλό να μην ακουστεί ποτέ, ενώ αντίθετα κάτι κακό να γίνει γνωστό. Σε γενικές γραμμές είναι ένα δύσκολο επάγγελμα, αλλά έχω πίστη και στηρίζω όσο μπορώ την επιλογή μου παρά τις δυσκολίες.

Στέφανος: Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολη περίοδος σε πολλούς τομείς, πόσο μάλλον στον καλλιτεχνικό κλάδο. Θα μιλήσω με το χέρι στην καρδιά… Ζούμε σε μια χώρα όπου το κράτος δυστυχώς δεν στηρίζει τον πολιτισμό. Το να παλεύεις για την επιβίωσή σου, οικονομικά βασιζόμενος μόνο στην τέχνη σου έχει γίνει ένας καθημερινός αγώνας δρόμου. Χρειάζεται τεράστια αποθέματα δύναμης και υπομονής, για να συνεχίσεις να δημιουργείς. Όμως, παρά τη δύσκολη συγκυρία, επιμένουμε. Με αργά και σταθερά βήματα, προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό αυτό που αγαπάμε, κόντρα στους καιρούς.

Στέφανε, τι σ' έκανε να αποφασίσεις ότι θέλεις να ασχοληθείς σοβαρά με το τραγούδι και ότι αυτός είναι ο δρόμος που θέλεις να ακολουθήσεις;

Ήταν το συναίσθημα που ένιωσα την πρώτη φορά που τραγούδησα. Θα το παρομοίαζα με το πρώτο φτερούγισμα του έρωτα, μια αποκάλυψη που με έκανε να καταλάβω ότι αυτός είναι ο δρόμος μου. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα πως θα ακολουθήσω τη μουσική με όλο μου το είναι, όποιο κι αν είναι το τίμημα.

Μαριάνα, μεγαλώνοντας σε ένα μουσικό περιβάλλον, ένιωσες ποτέ την ανάγκη να πάρεις απόσταση, για να βρεις τη δική σου φωνή; Μια στιγμή που χρειάστηκε να απομακρυνθείς, για να ορίσεις τον δικό σου καλλιτεχνικό χώρο;

Ναι... φυσικά, για πολλά χρόνια η μουσική ήταν απλώς ένα χόμπι και δεν υπήρχε ενεργά στη ζωή μου. Άργησα να πάρω την απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά. Αυτό συνέβη μόλις πριν από δύο χρόνια, στα 26 μου. Μέχρι τότε έκανα άλλες δουλειές και εντελώς άσχετα πράγματα.

Θεωρώ ότι έπρεπε να ωριμάσει μέσα μου η σκέψη του τι κάνω και γιατί, για να μπορέσω να αποκτήσω τη δική μου προσωπικότητα και ταυτότητα, ως καλλιτέχνης. Και νιώθω ότι τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή, να γίνουν κάποια βήματα. Ίσως αν είχα ξεκινήσει νωρίτερα, να ήταν αλλιώς.

Σε ποια φάση της προσωπικής σας πορείας, σας βρίσκει αυτή η κυκλοφορία;

Μαριάνα: Με βρίσκει σε μία φάση αρκετά καλή, αρκετά δημιουργική, με πολλές συνεργασίες και επιπλέον κυκλοφορίες. Είμαι πολύ χαρούμενη με τον τρόπο που εξελίσσεται αυτό το κομμάτι της ζωής μου και ελπίζω να συνεχίσει έτσι.

Στέφανος: Με βρίσκει με μια έντονη δημιουργική ανησυχία. Αυτή την περίοδο γράφω πολύ και είμαι ήδη στη διαδικασία προετοιμασίας για τις επόμενες ηχογραφήσεις των δικών μου τραγουδιών.

Θα σας ενδιέφερε να συνεχιστεί η συνεργασία σας σε επόμενα τραγούδια ή σε ζωντανές εμφανίσεις; Έχετε κάποια σχέδια;

Στέφανος: Το έχω πει και στη Μαριάνα, ελπίζω πραγματικά σε μια συνέχεια. Θα ήταν μεγάλη μου χαρά να γράψω τραγούδια πάνω στη φωνή της! Μακάρι να γίνει!!! Όσον αφορά στις ζωντανές εμφανίσεις, έχουμε ήδη προγραμματίσει δύο πολύ όμορφα live. Την Παρασκευή 27 Μαρτίου θα είμαστε στο Καφωδείο Ελληνικό στη Θεσσαλονίκη, ενώ την Τρίτη 28 Απριλίου θα βρεθούμε στη σκηνή του Σταυρού του Νότου στην Αθήνα. Εκεί θα έχουμε μαζί μας τον Λάμπρο Βασιλείου, καθώς και ορισμένες guest εμφανίσεις-έκπληξη που θα ανακοινωθούν σύντομα.

Μαριάνα: Εννοείται πως είμαι ανοιχτή και σε άλλα live, αλλά και αν προκύψει κάτι δισκογραφικό ξανά και με εκφράζει, θα είναι χαρά μου να συνεργαστώ και πάλι με τον Στέφανο. Προς το παρόν, ανυπομονούμε για τις κοινές μας εμφανίσεις και την επαφή με τον κόσμο.

Τι κρατάτε ο ένας από τον άλλον μετά από αυτή τη συνεργασία;

Μαριάνα: Εγώ κυρίως κρατάω το ότι έκανα ένα καινούργιο φίλο, αλλά και ότι κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, της βιντεοσκόπησης και όλης τις διαδικασίας πέρασα όμορφα. Και αυτό είναι και για 'μένα το νόημα, όταν κάνεις μουσική. Να περνάς όμορφα!

Στέφανος: Πέρα από την άψογη καλλιτεχνική συνεργασία, κρατάω το ότι γίναμε μια πολύ καλή παρέα. Νιώθω τυχερός που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν με αφορμή αυτό το τραγούδι, γιατί όταν η μουσική συνδέεται με την αυθεντική ανθρώπινη επαφή, το ταξίδι αποκτά άλλη αξία.